ما بعد از شهدا چه کردیم؟
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
بسم رب الشهدا
"....پناه میبرم از این که...
از این که زیبایی قلمم را به رخ کسی کشید؛ از این که در راهت سستی و تنبلی کردم؛ از این که در سطح پایین ترین افراد جامعه زندگی نکردم؛ از این که در مقابل متکبرها، متکبرترین و در مقابل اشخاص متواضع، متواضعتر نبودم؛ از این که شکمم سیر بود و یاد گرسنگان نبودم؛ از این که نشان دادم کارهای هستم، خدا کند که پست و مقام پستمان نکند؛از این که ایمانم به بندهات بیشت
هو الحکیم
در بلا هم میچشم لذات او/ مات اویم،مات اویم، مات او
این بیت خیلی برایم جذاب بود و زیاد به دلم نشست؛ ولی...
ولی چقدر فاصله داریم تا رسیدن به این مقام؛ رسیدن به جایی که درسخت ترین شرایط و مصیبت ها بگویی:"ما رایت الا جمیلا"
چقدر زیبا میفرمایند امیر المومنین که :" اندکی صبر کنید تا حلاوت ایمان را بچشید."
و ما هنوز به اندزه" اندکی"هم صبر نکرده ایم که در سختی هایمان هیچ لذتی نمیبینیم...
واق
اینجا مکانیست برای من؛ برای خودم؛ برای دلم؛ برای حرفهایم...
اینجا مکانیست برای ثبت تفکرات پریشانم...
اینجا مکانیست برای نوشتن...
اینجا قراریست بین من و دلم...
اینجا "قرارگاه عاشقیست"...
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
عناوین مطالب وبلاگ نوشته های پیشین
مرداد ۱۳۹۶
تیر ۱۳۹۶
آرشیو موضوعی
برای دلم
برای شهدا
RSS
بسم رب الشهید
"گمنامی تنها برای کسانی دردناک است که برای دنیا کار میکنند وگرنه همه چیز در" گمنامی" است."
چقدر زیبا گفته است سید شهیدان اهل قلم؛
چیزی نمیگویم ولی به این یک جمله فکر کنید...
التماس تفکر
"یا حق"
برچسبها: شهید, شهادت, گمنامی, شهید اوینی
نوشته شده توسط سرباز ولایت در ساعت 17:49 | لینک |
برچسب: گمنامی,
نویسنده: یوسف فدایی
چقدر سخت است نوشتن درباره مادر، مادری که اموزگاری مهربان است و درس استقامت و ایستادگی و صبر و ایثار را به تو اموخته است، مادری که هم مادر هست برایت و هم پدر...
وقتی مادرت کوه استقامت و صبر و ایثار باشد کار تو سخت میشود؛ چون از تو این انتظار ها را دارد، چون از تو انتظار کم اوردن ندارد.
از تو میخواهد در سختی ها و مشکلات همچون کوه باشی و صبر کنی...
ولی من کجا و این مادر کجا؟ کجا میتوانم مثل این ماد
“بسم رب الحسین”
شهیدی که یک نفره رزمایش عزت برپا کرد...
از وقتی اخرین عکسهای تو را دیده ام حال عجیبی پیدا کرده ام...
انگار که خدا عهد بسته است که هر ازگاهی برای ما عصر روز دهم را به تصویر بکشد و این بار تو بهانه هستی...
همه چیز در ان عکس مرا یاد روضه می اندازد، خیمه های سفید، غروب زیبایی که خدا برای تو کشیده است، صلابتی که در چهره ات هست وحتی حضور ان حرامی در پشت سرت...
آخدکه وقتی رگهای برید